با سلام خدمت تمام دوستان گلم 

من دارم میرم و دانشگاه هم برای ما تمام شد اما نمیشه از خاطراتش گذشت واقعا سخته  جدا شدن از دوستانی که حدودا ۲ سال با هم بودین و حالا بخواین از هم جدا بشین اما چاره چیست اینا همشون رسم روزگاره

درضمن خاطر نشان کنم این مطلب برای اطلاع عمومی دوستان عزیزی هست که به بنده لطف داشته و دارند و نمیخواهم بیش از این باعث ناراحتی یک عده از دوستان بشوم.

جا داره از دوستان زیادی تشکر و خداحافظی  ویژه ای داشته باشم:

در ابتدا ار دوست خوبم مهندس کرامت نوروزی

که ۴ ترم  دانشگاه را با هم بودیم  چه خاطراتی با هم داشتیم و هرگز از یادم بیرون نخواهد رفت

بعد از برادرم یوسف حبیبی که با هم و بقیه بچه ها با هم دوران دانشجویی را به خوبی طی کردیم

 خیلی از رفیقام برا ی من ارزش ویژه ای داشتن و بنا به کثرت دوستان نمیشه اسم گل این دوستان را بنویسم:

علی جلیل - مهدی احسانی - خلیل شیخی -سجاد فرامرزی - ذبیع الله موسوی  - مهدی یدالهی -مجید و مسلم بامیری - اسماعیل رحیمی - عسکر جلیل - روح الله محمودی- سجاد دادآفرین از ایلام - نقی بیژنی و حمید بیژنی از فلارد لردگان - داوود انصاری از اردل -  مهدی بامیری از لردگان -    احمد شاملو شریک سایت داشگاه با من - حسین ظفری و ... همه دوستان دیگه که به علت عدم حضور ذهن از قلم افتادن .

و همچنین برادران بسیجی دانشگاه و دوستان گلم :

اقای وکیلی که حدودا یه ترم با هم بودیم و محمد امین خواجه علی از شهر کرد - ابوذر رئسی از شهرکرد  - عباس صیدال از لردگان - سجاد زمانی از گندمان -   اقای  احسان پور کاوه از شهرکرد - محمد حسن زاده

و همه هم کلاسی ها که الان حضور ذهن ندارم .

به خاطر همه چیز ازشون ممنون هستم و اگر بدی از ما دیده اید حلال کنید .

افتادگی آموز اگر طالب فیضی 

                                      هرگز نخورد اب زمینی که بلند است.

امیدوارم هر جا که هستید. موفق و پیروز باشید.

به امید دیدار.....

خدا نگهدار.........